Benedettiego i pisał partię Mojżesza z myślą o jego możliwościach głosowych. Rozwiązanie tego rodzaju nie miało jednak precedensu we włoskiej operze, w której role tytułowe powierzano głosom kobiecym, sopranistom-kastratom lub tenorom, basom zaś – jedynie w operach buffa.
Operę rozpoczyna wspaniały obraz solowo-chórowy, andante maestoso, opisujący Egipcjan zabłąkanych w ciemności. Podniosły ton początkowy utrzymuje się dalej w inwokacji Mojżesza i chóralnym okrzyku na cześć powracającego słońca. Siła Mojżesza leży w scenach zbiorowych - chóralnych i solowych. Duet Elcii i Ozyrydesa sprowadza utwór na tory operowych konwencji. Biblijne tchnienie powraca natomiast w finale I aktu, gdzie Rossini umieścił piękny duet sopranu z mezzosopranem (Elcii z jej powiernicą Amenosi). W II akcie do najbardziej udanych należą duet Elcii przechodzący w kwartet i następująca po nim wielka aria Elcii z wirtuozowską cabalettą. Akt ostatni stanowi w gruncie rzeczy oprawę wspaniałej modlitwy Mojżesza, śpiewanej kolejno przez Mojżesza, Elcię i Aarona.
Nagranie Raimondi, Nimsgern, Anderson, Palacio, Gal, pod dyr. Scimone (Philips 1981).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Opery Gioacchina Rossiniego Kategoria:Opery w języku włoskim