ten drugi występ został wysłuchany także przez historyka muzyki Charlesa Burneya. Planowany na dzień 4 czerwca koncert w Paryżu prawdopodobnie nie odbył się w wyniku sporu o zezwolenia. Następnie znowu wyjechał do Hiszpanii, gdzie otrzymał tabakierę zawierającą 250 dukatów i ponadto jeszcze 2000 reali za wykonanie publiczne jednego ze swoich koncertów dla dwóch solistów.
W końcu lat osiemdziesiątych Lolli wykonał kilka koncertów w Italii (udokumentowane są te z San Pier d'Arena (ob. Sanpieradarena) z 14 września 1788tak jak potwierdzone przez Gerbera i we Florencji z marca 1789 r.) i w 1791 r. grał w Berlinie, i ponownie w Kopenhadze, Hamburgu (odpowiednio 25 maja i 2 sierpnia), oraz w Szczecinie, za każdym razem w towarzystwie syna Filippa (urodzonego w Stuttgarcie w 1773), wówczas już uznanego wiolonczelisty. Powróciwszy do Londynu w 1792 r., spędził następny rok w Palermo, gdzie prawdopodobnie pojawił się na jednym ze swoich ostatnich koncertów publicznych (wśród publiczności był obecny między innymi Giuseppe Bartini). W 1794 roku działał jeszcze w Wiedniu jako mistrz koncertów króla Neapolu, jednakże już tylko jego syn rzeczywiście występował publicznie. 5 marca 1796 r. w Neapolu złożył mu wizytę Andreas Romberg, który zaakompaniował Lolliemu do skrzypiec.