W końcu Lolli całkowicie zrezygnował ze swej działalności muzyka i osiadł na stałe w Palermo, gdzie zmarł zubożały kilka lat później.
Rozważania na temat artysty Talent Lolliego znalazł najlepszy wyraz w wirtuozerii, nie w kompozycji. Krytycy współcześni Lolliemu byli skrajnie sztywno i negatywnie nastawieni do niego w swoich osądach:
Jedyne korzyści z Lolliego były otrzymywane dzięki jego zręczności nie do naśladowania i zdolnościom skrzypka, stał się wielkim skrzypkiem, nie zyskując miana artysty muzycznego(Carl Friedrich Cramer, Magazin der Musik, 1786) Styl kompozycji tak dziwaczny, że większa część jego słuchaczy uważała go za szaleńca(Charles Burney) Jako kompozytor Lolli jest niczym z niczego(Allgemeine musikalische Zeitung, 1799)
Podobne opinie wyrażali także Christian Friedrich Daniel Schubart i Ernst Ludwig Gerber, tak jak potem Wilhelm Joseph von Wasielewski i Luigi Torchi. Jednakże docenienie, na które zasłużył można odnaleźć u Stoevinga i A. Mosera. Lolli, świadomy swej słabości w zakresie teorii muzyki w basso continuo, pozwalał sobie na korzystanie z pomocy najzdolniejszych swoich uczniów, wykonawszy partię solową.