Jej fragmenty znane są z korespondencji Firkovicha. Wspólnota otrzymywała z całego świata prośby o sprawdzenie różnych wariantów tekstualnych. Odpowiedzi te były zachowywane, co pozwoliło później na rekonstrukcję niektórych zaginionych obecnie fragmentów manuskryptu. Wspólnota natomiast ograniczyła możliwość bezpośredniego obejrzenia manuskryptu przez osoby spoza wspólnoty, zwłaszcza w czasach współczesnych przez naukowców. Paul Kahle w latach 20. podczas poprawiania tekstu Biblia Hebraica (BHK) próbował uzyskać fotograficzną kopię manuskryptu, lecz jego prośba została odrzucona. Skutkiem tego, w trzecim wydaniu, które ukazało się w roku 1937, jako podstawowy został użyty tekst z Kodeksu Leningradzkiego.
thumb|Umberto Cassuto – jeden z nielicznych współczesnych badaczy, którzy widzieli kodeks przed zniszczeniem. Jedynym współczesnym badaczem, który uzyskał zgodę na porównanie kodeksu ze współczesną Biblią hebrajską był Umberto Cassuto z Uniwersytetu Hebrajskiego, który badał Kodeks w 1943 roku i dość szczegółowo go opisał. Miał on być przechowywany w „drewnianej skrzyni, pokrytej czerwoną skórą”Ofer, op. cit., s. 29.. Podał on (prawdopodobnie błędnieOpierał się on o powszechnie przyjmowane brzmienie tekstu dzieła Majmonidesa. Jak wykazał prof. M. Goshe-Gottstein, znany dzisiaj tekst został zmodyfikowany na przestrzeni dziejów.