Wendigo (również Windigo, Witiko) – w wierzeniach plemion algonkińskich (m.in. Odżibwejów, Kri, Mikmaków) potężny, złośliwy duch leśny lub demoniczna istota, będąca uosobieniem nienasyconego głodu, zimy, egoizmu oraz tabu kanibalizmu. W tradycyjnych wierzeniach rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej wendigo nie jest fizyczną kryptydą ani zwierzęciem, lecz symbolem duchowego i moralnego zepsucia.
Pierwsza znana pisemna wzmianka o Wendigo pojawia się w pismach z 1636 roku autorstwa – francuskiego misjonarza jezuickiego mieszkającego wśród Algonkinów na terenie dzisiejszego Quebecu. Le Jeune opisał kobietę, która ostrzegała przed atchen'em, który zjadł kilku członków plemienia.
Wierzenia i opis W oryginalnych przekazach ustnych wendigo jest opisywany jako przerażająca, humanoidalna istota o gigantycznym wzroście (często przekraczającym 4 metry). Charakteryzuje go skrajne wychudzenie – skóra jest szara, rozkładająca się i opięta ciasno na kościach, oczy są głęboko osadzone, a usta zniszczone przez odmrożenia (często pozbawione warg z powodu ich samookaleczenia). Istota ta rośnie proporcjonalnie do każdego zjedzonego człowieka, przez co nigdy nie potrafi zaspokoić głodu.