O operze Intryga opery została wzięta z francuskiej sztuki Antoine'a Vincenta Arnault Blanche i Montcassin (1798). Liczne elementy utworu znajdą się potem w tekstach oper Donizzetiego (Łucja z Lamermoor), Belliniego (I Capuleti e i Montecchi do libretta również Romaniego) i Verdiego (I due Foscari, Simon Boccanegra). Ponieważ nie nadeszły jeszcze czasy krwawych zakończeń Romani poprawił krwawy finał sztuki (Montcassin tracił w nim głowę, a Blanche umierała ze zgryzoty). Rossini niepewny gustów mediolańskiej publiczności utrzymał się w granicach konwencji pisząc tradycyjne numery połączone recytatywami secco. Do najlepszych stronic partytury należy scena procesu ze świetnym kwartetem i dwa finały. Znany ówczesny kompozytor Giovanni Paci, który odniósł w La Scali duży sukces operą Wallace, zapisał w swych pamiętnikach: Muszę wyznać, że jeden kwartet z "Bianki i Falliera" wart jest więcej niż cała moja pospiesznie napisana opera.
Nagrania Ricciarelli, Horne, Merritt, Surjan, pod dyr. Renzettiego (Fonit-Cetra 1986) Cullagh, Lamore, Banks, d'Arcangelo, pod dyr Parry'ego (Opera Rara 2000) Bayo, Barcelona, Meli, Lepore, pod dyr. Palumbo (Dynamic 2005)
Przypisy
Bibliografia
"Bianca i Falliero" – Kolekcja "La Scala" nr 39, Polskie Media Amer.Com SA, Oxford Educational Sp. z o.o. 2008.
Kategoria:Opery Gioacchina Rossiniego Kategoria:Opery w języku włoskim