w 1862 odmówił uczestnictwa w organizacji "białych". Po jego wybuchu zmienił stanowisko i wzywał Austrię do zaangażowania się w sprawę polską.
W okresie walki o autonomię i autonomii galicyjskiej stał się jednym z bardziej znanych polityków galicyjskich. Był posłem do Sejmu Krajowego Galicji I kadencji (15 kwietnia 1861 – 31 grudnia 1866), II kadencji (18 lutego 1867 – 13 listopada 1869), III kadencji (20 sierpnia 1870 – 26 kwietnia 1876), wybieranym z kurii I w okręgu wyborczym nr 7 (tarnopolski) oraz IV kadencji (8 sierpnia 1877 – 21 października 1882) i V kadencji (15 września 1883 – 10 grudnia 1888), wybieranym z kurii IV w okręgu wyborczym nr 39 (Skałat-Grzymałów)Stanisław Grodziski;: Sejm Krajowy Galicyjski 1861-1914. Warszawa 1993. . W Sejmie Krajowym pełnił funkcję sekretarza sejmu (1861–1866), a następnie przewodniczył w najważniejszych komisjach: administracyjnej, gminnej, adresowej. Przyczynił się do opracowania ustaw: gminnej, szkolnej, propinacyjnej, drogowej, łowieckiej, które uprzywilejowały ziemiaństwo kształtując na długo rzeczywistość galicyjską. Bronił tego ustawodawstwa przed najmniejszymi zmianami na forum Sejmu. Zdobył wtedy popularność wśród ziemian podolskich jako obrońca szlacheckiej autonomii Galicji, zagrożonej przez centralizm wiedeński. Był tzw. "ojcem" rezolucji z 24 września 1868.