W roku 1891 ożenił się z malarką Marthe Massin i zamieszkał na stałe w Brukseli. Po wydaniu kolejnych trzech zbiorów poezji miłosnej (Les heures claires, Les heures d'après-midi, Les heures du soir) zwrócił się ku tematyce społecznej w zbiorach Les campagnes hallucinées, Les villes tentaculaires, Les villages illusoires. Te wiersze przyniosły Émile’owi Verhaerenowi sławę. Wszedł w krąg twórców awangardy, jak Georges Seurat, Paul Signac, Auguste Rodin, Edgar Degas, Henry van de Velde, Maurice Maeterlinck, Stéphane Mallarmé, André Gide, Rainer Maria Rilke i Stefan Zweig.
Po wybuchu I wojny światowej tworzył cykle wierszy pacyfistycznych La Belgique sanglante, Parmi les cendres i Les ailes rouges de la Guerre. Wiele podróżował, by dotrzeć ze swoimi wierszami do jak najliczniejszego grona słuchaczy. W trakcie jednej z podróży wsiadając do ruszającego pociągu poniósł śmierć w wypadku.
Przypisy
Bibliografia Jean-Marie Culot, Bibliographie de Émile Verhaeren, éditions Duculot, 1954. Béatrice Worthing, Émile Verhaeren (1855-1916), Paris, Mercure de France, 1992. Vincent Leroy, Le Poète belge Émile Verhaeren, Soignies, éditions Azimuts, 2006.
Linki zewnętrzne Émile Verhaeren − zbiór polskich przekładów utworów poety
Émile Verhaeren – dzieła w bibliotece Polona