Pseudo-„wyprowadzenie” wynika z prawa Amdahla, co można zapisać jako:
gdzie: – całkowity czas wykonania się kodu na -procesorowym systemie, – czas wykonywania się szeregowej części kodu, – czas wykonywania się równoległej części kodu na jednym procesorze, – liczba procesorów.
Wynik otrzymywany jest poprzez dzielenie mianowicie jeśli zdefiniujemy szeregową frakcję wówczas równanie można zapisać jako:
In terms of the speedup
Rozwiązując frakcję szeregową, otrzymujemy miarę Karpa-Flatta jak wyżej. Należy zaznaczyć, że to nie pochodzi z prawa Amdahla, jako że lewa strona reprezentuje miarę (metric), a nie matematycznie obliczoną ilość. Powyższe działania pokazują, że miara Karpa-Flatta jest zgodna z prawem Amdahla.
Użycie Podczas gdy szeregowa frakcja jest często opisywana w literaturze informatycznej, jest rzadko używana jako narzędzie diagnostyczne do sprawdzania wzrostu wydajności (speedup) oraz efektywności algorytmów (efficiency). Karp and Flatt mieli nadzieję to zmienić, proponując tę miarę. Wskaźnik ten odnosi się do niedoskonałości innych praw i ilości używanych do pomiaru zrównoleglenia kodu programu komputerowego. W szczególności prawo Amdahla nie bierze pod uwagę problemów związanych z rozłożeniem obciążenia obliczeniowego (load balancing) ani z zależnościami dotyczącymi overhead.