Jest to cecha charakterystyczna dla silnie ukształtowanej w XIV stuleciu sztuki dworskiej, gdzie ostentacyjnie eksponowano dobroczyńców i notabli, których mecenat nad sztuką sakralną był znaczący. Motyw ten silnie rozwinął się we Francji, zwłaszcza w malarstwie miniaturowym, złotnictwie i plastyce z kości słoniowej. Od strony formalnej, niektóre detale elbląskiego dyptyku relikwiarzowego mają analogie do sztuki dolnoreńskiej. Widoczny jest kontrast pomiędzy niektórymi szczegółami, zwłaszcza pomiędzy Ukrzyżowanym z awersu a figurkami świętych, stąd też istnieje przypuszczenie iż dzieło zrealizował mistrz złotnik i jego pomocnicy. Postać Chrystusa ukrzyżowanego cechuje oprócz ogólnej poprawności anatomicznej celowa deformacja, ekspresyjne podkreślenie rąk i stóp a także skrzepów krwi. Postaci Marii i św. Jana cechuje ekspresja pozy. Natomiast silnie zmanieryzowane figurki świętych z prawego skrzydła awersu zostały odlane z gotowych modeli.
Postać Męża Boleściwego z rewersu jest otoczona dwudziestoma dwoma narzędziami Męki Pańskiej nawiązującymi do Pasji, począwszy od Pojmania (lampa) po Zdjęcie z Krzyża (drabina, obcęgi);