Pierwsze wzmianki o protektorach katolickich monarchii pochodzą z II połowy XIV wieku, np. Guillaume de la Jugié (zm. 1374) od 1353 był protektorem króla węgierskiego LudwikaJ. Drabina: Kardynał protektor Polski w czasach Władysława Jagiełły, Kwartalnik Historyczny, tom 89, 1982 r., s. 666., a od 1365 Pierre Roger de Beaufort (papież Grzegorz XI, 1370–78) był protektorem królowej Neapolu JoannyThe Cardinals of the Holy Roman Church: Pierre Roger de Beaufort. Urban VI (1378–1389) zakazał jednak tego rodzaju aktywności kardynałomThe Catholic Encyclopedia: Cardinal Protector. Zakaz ten najwyraźniej uchylono, jako że w początkach XV wieku kardynał Branda de Castiglione jest udokumentowany jako protektor Polski (od 1421)J. Drabina: Kardynał protektor Polski w czasach Władysława Jagiełły, Kwartalnik Historyczny, tom 89, 1982 r., s. 666–668., jednak w 1425 Marcin V ponowił ten zakaz i aż do 1485 Stolica Apostolska nie uznawała w ogóle takiego urzędu, uważając, że kardynałowie powinni być bezwzględnie lojalni wobec papieżaPoncet, s. 161; Wodka, s. 11;