Budowany drugi prototyp R2Y1 miał już zostać ukończony w końcowej konfiguracji jako R2Y2. Niestety badania w locie i na ziemi ukończonego R2Y1 nie wypadły pomyślnie. Samolot wzbił się w powietrze 8 maja 1945 roku (niektóre źródła podają jakoby miało to miejsce 5 maja), ale już kilka dni później, podczas testów silnika przeprowadzanych na ziemi, w wyniku awarii układu chłodzącego, jednostek napędowa uległa zniszczeniu w pożarze. W celu wymiany silnika samolot skierowano do wytwórni gdzie uległ on zniszczeniu podczas amerykańskiego bombardowania. Pomimo znacznego zaawansowania prac przy drugim prototypie R2Y1, budowanym w konfiguracji R2Y2, samolotu nie ukończono przed zakończeniem wojny.
Konstrukcja R2Y2 był wolnonośnym, jednoosobowym dolnopłatem o metalowej konstrukcji. Wolnonośne, klasyczne usterzenie, podwozie chowane, trójpodporowe z przednim podparcie. Przednia goleń do wnęki w kadłubie, golenie główne do wnęk w skrzydłach. Maszyna miała być uzbrojona w kilka (prawdopodobnie cztery działka kalibru 30 mm Typ 5 oraz posiadać możliwość przenoszenia do 800 kg bomb w wyrzutnikach podkadłubowych. Kadłub o konstrukcji półskorupowej, w którym przestrzeń po zdemontowanym silniku tandemowym Aichi YE2H wykorzystano do umieszczenia w jego miejsce zbiornika paliwa o pojemności 3220 litrów.