Mniszki nie zmuszały ich do zmiany wyznania, jednak każda konwersja była odnotowywana w sprawozdaniach z działalności klasztoru.
Również z inicjatywy ihumeni w Leśnej otwarty został szpital i ambulatorium z możliwością bezpłatnego otrzymywania leków, a także ogród botaniczny ukierunkowany na uprawę ziół o dobroczynnych właściwościach. Następnie ihumenia Katarzyna zorganizowała przy monasterze młyn parowy, zakład produkujący świece cerkiewne i doprowadziła do otwarcia w miejscowości stacji kolejowej, dzięki której do klasztoru mogli łatwiej docierać pielgrzymi.
Ihumenia Katarzyna była aktywną uczestniczką dyskusji o życiu monastycznym w Rosji, jego stanie, relacjach ze społeczeństwem (zwłaszcza z warstwą inteligencką) i zadaniach, jaką prowadzono w Rosyjskim Kościele Prawosławnym po rewolucji 1905, zainicjowaną przez metropolitę petersburskiego Antoniego. Stale korespondowała na tematy teologiczne z biskupami Michałem (Gribanowskim), Ambrożym (Kluczariowem), Antonim (Wadkowskim) i Antonim (Chrapowickim). W 1899 podejmowała w monasterze w Leśnej Jana Kronsztadzkiego. Wysoko cenił pracę ihumeni biskup lubelski, a następnie chełmski Eulogiusz.