Róża Stambułu i rozstanie z operetką Rok 1916 przyniósł jeden z największych sukcesów w karierze Falla Różę Stambułu. Utwór utrzymał się na deskach Theater an der Wien przez 480 wieczorów, ustępując powodzeniem tylko Wesołej wdówce. O wyborze orientalnego tematu zadecydowała popularność egzotycznych powieści Pierre'a Lottiego i wojenne przymierze z Turcją. Bohaterka Kondja Gül, córka Kemala Paszy ma poślubić młodego Ahmeda beja, kocha jednak poetę André Lerry'ego, którego osobiście nie zna, ale który zachwycił ją obroną praw kobiet. Nie wie, że Ahmed bej i André Lerry to jedna i ta sama osoba. W noc poślubną ucieka do Szwajcarii, by odnaleźć Lerry'ego i wyznać mu swoją miłość. Tam dowiaduje się prawdy i składa broń. W Róży Stmabułu Fall po raz pierwszy spróbował swych sił w orientalnym kolorycie dźwiękowym. Oddał go niezwykle trafnie nie rezygnując przy tym z charakterystycznego dla swej twórczości walca.