Po II wojnie światowej sprawą budowy adapterów pomysłu Władysława Sieprawskiego zainteresowało się Centralne Biuro Konstrukcyjne Telekomunikacji, lecz ostatecznie zażądało dostarczenia sobie gotowego prototypu, którego budowy konstruktor nie mógł podjąć się osobiście. Swoje problemy tłumaczył trudnościami materiałowymi, jakich nie znał nawet w czasie okupacji. Przed powstaniem warszawskim jego zespół miał przygotowane odlewy i inne części składowe do wypuszczenia na rynek partii 10 000 sztuk takich adapterów. Oprócz CBKT zainteresowała się tym wynalazkiem Spółdzielnia Pracy im. Engelsa w Jeleniej Górze. Prawdopodobnie przystąpiłaby do masowej produkcji tych adapterów, gdyby nie odgórny zakaz, który jej to uniemożliwił.
Władysław Sieprawski był również członkiem zwyczajnym Związku Inżynierów Elektryków; współpracownikiem profesora inżyniera Sokolnickiego; projektantem i kolaudantem robót elektryfikacyjnych w firmach A.E.G. Warszawa, P.T.E. Warszawa, Bracia Borkowscy; specjalistą budowy i ruchu urządzeń elektrycznych wysokiego napięcia i gospodarki elektrownianej; członkiem założycielem Klubu Techniki i Racjonalizacji przy Politechnice Częstochowskiej; doradcą Kierownictwa Elektrowni i Wodociągów Baonu Elektrycznego w Modlinie; przewodniczącym Polskiego Związku Esperantystów Oddziału Wojewódzkiego w Częstochowie (w okresie od 13 listopada 1960 do 13 maja 1962); radcą Polskich Kolei Państwowych.