W roku 1917 Władysław Sieprawski opatentował w Austrii proces „samoczynnej wymiany topików bezpiecznikowych”, „płytowy transformator wysokiego napięcia” i „samoczynny ogranicznik prądu” (przydatny przy zachodzącej potrzebie oświetlenia awaryjnego). Ten wynalazek opisał na łamach wychodzącego w Lipsku miesięcznika („Export-Zeitschrift”) „Helios” w trójjęzycznym artykule Moderne Notbeleuchtung/Eclairage de reserve moderne/Modern emergency lighting. Po publikacji tego artykułu zwróciła się do Władysława Sieprawskiego wiedeńska firma „OLSO-Lichtgesellschaft” z propozycją nabycia praw patentowych.
W czasie studiów opracował szereg pomysłowych układów połączeń aparatów telefonicznych i ich samoczynnych central oraz skonstruował elektroakustyczny instrument muzyczny, nazwany przez niego „elektrophonium”, mający zastąpić wielką orkiestrę symfoniczną. Pomysł ten oparł na zasadzie elektromagnetycznego zapisu na taśmach stalowych (oddzielnych dla poszczególnych głosów orkiestrowych). Wtedy też komponował utwory na orkiestrę symfoniczną, m.in. pieśni bez słów. W 1914 r. kilka z nich zostało wydanych w Wiedniu. Dyrygowaniem zajmował się wcześniej, kiedy to po maturze przejął batutę w szkolnej orkiestrze typu symfonicznego po zmarłym sławnym kompozytorze i dyrygencie Antonim Langerze.