W 1915 zgłosił je z powodzeniem do wiedeńskiego urzędu patentowego. Od tego czasu kabel ten wykorzystywano w telefonii szybowej oraz polowej na pozycjach w czasie I wojny światowej. Artykuły o tym wynalazku pojawiały się m.in. w wychodzącym w Wiedniu, Berlinie i Londynie czasopiśmie „Montanistische Rundschau” w artykule pt. Solenoid-Kabel-Seile fűr Schachttelefonie.
Po zakończonej praktyce w bocheńskim szybie „Sutoris”, Władysław Sieprawski udał się na wyższe studia techniczne do C.K. Akademii Montanistycznej w Leoben. W roku szkolnym 1913/1914 należał do drużyny strzeleckiej akademików górniczych w Leoben.
Jego pierwszym wynalazkiem zgłoszonym do opatentowania w austriackim urzędzie patentowym była „turbina wietrzna”, czyli silnik wiatrowy (różniący się zasadniczo od popularnych wiatraków). W kilka lat później projektował podobne do niej tzw. „zarzucalne silniki wodne”. W roku 1914 przedłożył profesorowi inżynierowi Wolfgangowi Wendelin swój wynalazek „transformatorowo-kablowe urządzenie dla aparatów sygnalizacyjnych i telefonicznych”, który spotkał się z jego przychylną opinią. Wolfgang Wendelin był profesorem C.K. Akademii Montanistycznej w Leoben oraz jednocześnie współpracownikiem koncernu Siemensa w Wiedniu.