Tym wynalazkiem Władysław Sieprawski zainteresował osobiście ówczesnego prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego, który polecił przemysłowi wojennemu (przez majora Fydę) budowę prototypu takiego silnika, do czego nie doszło przez nieprzychylną opinię i nieufność sfer wojskowych. Na szczególną uwagę zasługuje też fakt, że w roku 1920, gdy wojska sowieckie zbliżały się do Warszawy, w której Władysław Sieprawski pracował w Centralnych Warsztatach Lotniczych przy 1 pułku lotniczo-wywiadowczym na Mokotowie, w tajemniczy sposób skradziono z jego mieszkania wszystkie opisy i rysunki wynalazków Sieprawskiego i Łasińskiego z dziedziny filmu, które po latach nadeszły jako zagraniczne. Sieprawski wspomina: ponieważ było to podczas wojny i to w chwili zagrożenia stolicy, przeto nie można było wszczynać skutecznego śledztwa i dlatego ten tak bardzo charakterystyczny fakt i incydent pozostał na zawsze niezbadany i nie wyjaśniony.
Patenty z Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na „sposób oraz urządzenie do zdjęć i projekcji obrazów kinematograficznych w barwach naturalnych” i na „obturator kinematograficzny” otrzymał w 1925 roku.