Główny Instytut Górnictwa chciał zastosować opracowany przez niego sposób nawiercania i urabiania górotworów węglowych i rudzianych, na co nie wyraził jednak zgody Departament Nowej Techniki Ministerstwa Górnictwa.
Władysław Sieprawski jako asystent Katedry Urządzeń Elektrycznych Politechniki Lwowskiej (w latach 1929–1937) zajmował się popularyzowaniem wśród radioamatorów budowy radioodbiorników detektorowych, grających na głośnik. Pisał wiele popularyzatorskich artykułów w lwowskiej prasie codziennej i tygodniowej oraz w dodatkach dla radioamatorów i budował własnoręcznie setki dwu-kryształkowych odbiorników znanych we Lwowie pod nazwą „SIEPRAFON-BIORISTAL”. Podczas eksperymentowania z kryształkami wpadł na pomysł budowy przyrządu do wykrywania fal radiowych i mierzenia napięcia w różnych punktach układu antenowego. Profesor doktor inżynier Stanisław Fryze (Katedra Elektrotechniki Ogólnej) nazwał ten przyrząd „radioskopem”. Artykuły o tych dwóch urządzeniach ukazywały się w prasie lwowskiej i znalazły uznanie i poparcie m.in. ze strony profesora Malarskiego (Katedra Fizyki „C” i radiotechniki).