thumb|Grób Władysława Galicy na cmentarzu powązkowskim w Warszawie Władysław Galica ps. „Wiesław Wojtkowski”, „Bródka”, „Dulęba”, „Kozica”, „Poręba” (ur. 20 września 1900 w Chicago, zm. 7 września 1943 Warszawie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, oficer Komendy Głównej Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 20 września 1900 w Chicago, w rodzinie Stanisława, rolnika, i Marii z Pawlikowskich. W 1904 przyjechał z rodzicami do Polski. Ukończył III Gimnazjum im. króla Jana III Sobieskiego w Krakowie.
Od listopada 1917 żołnierz Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po rozwiązaniu Korpusu w lutym 1918, był internowany na Węgrzech, skąd zbiegł do Krakowa w kwietniu 1918. Od 1918 służył w Wojsku Polskim. Początkowo w 4 pułku piechoty Legionów. Dwukrotnie ranny w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. Od 1919 dowódca plutonu karabinów maszynowych w 6 pułku piechoty Legionów. W czerwcu 1920 ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie a następnie był instruktorem w batalionach zapasowych.