Od maja 1921 był oficerem ordynansowym i p.o. adiutanta XIV Brygady Piechoty. Następnie na różnych stanowiskach. 17 grudnia 1931 awansował do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 28. lokata w korpusie oficerów piechoty. W 1932 pełnił służbę w 69 pułku piechoty w Gnieźnie. W 1935 został przeniesiony do 13 pułku piechoty w Pułtusku. Od 1938 był wykładowcą i instruktorem w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie w Różanie dowodził 2. kompanią batalionu manewrowego.
W trakcie wojny obronnej 1939 w stopniu majora dowodził III batalionem 116 pułku piechoty 41 Rezerwowej Dywizji Piechoty. Po ucieczce z niewoli niemieckiej w 1940 był członkiem ZWZ. Początkowo w Krakowie pełnił funkcję szafa sztabu okręgu. Zagrożony dekonspiracją został przeniesiony do Warszawy. Od lipca 1941 był głównym inspektorem Służby Ochrony Powstania w Komendzie Głównej ZWZ. 11 listopada 1942 mianowany podpułkownikiem. Aresztowany 2 czerwca 1943 w lokalu konspiracyjnym. Zamordowany 7 września 1943 na Pawiaku.