W ten sposób objawiało się wywrotowe przesłanie amidyzmu, który odrzucał popularne wśród arystokracji niezrozumiałe ezoteryczne praktyki, w zamian zaś proponował popularną religię skierowaną do prostych ludzi.
thumb|Ippen prezentuje taniec nembutsu. Ilustracja z emaki Ilustrowanej biografii świętego Ippena (1299). Muzeum Narodowe w Tokio Inny mnich tendai, Ryōnin (zm. 1132), twierdził iż recytacja nembutsu wywołuje dobroczynne skutki nie tylko dla praktykującej ją osoby, ale dla całej ludzkości. Dał on początek pierwszej odrębnej szkole amidyzmu, yūzū nembutsu, która istnieje do dzisiaj, chociaż posiada znacznie mniej zwolenników niż inne sekty Czystej Krainy. Niemniej to dopiero wraz z osobą Hōnena (zm. 1212) absolutna wiara w Amidę stała się wyróżnikiem sekciarskiej afiliacji. Pierwsze nauki pobierał on w szkole tendai, jednak ostatecznie doszedł do wniosku, że stare buddyjskie metody osiągnięcia oświecenia poprzez praktykowanie zbierania zasług, medytacji i nauki są nieskuteczne. Z powszechnego wówczas przekonania, iż nadeszła zapowiadana era upadku Dharmy (mappō), Hōnen wyciągnął wniosek, iż jednostka nie może już samodzielnie osiągnąć oświecenia, które jest możliwe jedynie na drodze całkowitego zdania się na miłosierdzie Amidy.