Hōnen stał się założycielem szkoły Jōdo-shū, przy czym jego pierwotna wspólnota ustanowiona w Kioto była oparta na zasadach wiary i egalitaryzmu, dzięki czemu była w stanie przezwyciężyć różnice pokrewieństwa i klasy. Te zasady organizacyjne stały się paradygmatyczne dla późniejszego rozwoju buddyzmu w Japonii.
Uczeń Hōnena, Shinran (zm. 1263), jeszcze zradykalizował jego nauki, stwierdzając, że recytacja nembutsu jest raczej wyrazem wdzięczności za zbawienie udzielane darmowo przez Amidę, niż jego przyczyną. Ponadto odchodząc od tradycyjnej buddyjskiej doktryny, redukował Trzy skarby (Buddę, Dharmę i Sanghę) do jednego, tj. Pierwotnego Przyrzeczenia Amidy zbawienia wszystkich istot. We wspólnocie założonej przez Shinrana nie istniało rozróżnienie na świeckich i mnichów – sam Shinran był żonaty i posiadał dzieci. Chociaż on sam nigdy nie założył formalnie niezależnej szkoły, to jego córka dała początek organizacji Jōdo-shinshū, co było pierwszym w historii japońskiego buddyzmu przypadkiem kontynuacji szkoły w oparciu o zasadę dziedziczenia. Czwarta ważna szkoła amidyzmu ma swoje źródło w naukach Ippena (zm. 1289), który kładł szczególny nacisk na regularne powtarzanie nembutsu.