Jego następcy utworzyli „szkołę godzinową” (Ji-shū), nawiązując do konieczności recytowania nembutsu co godzinę (przeliczając na obecny system co dwie godziny).
Zarówno Hōnen, jak i Shinran zostali potępieni za nieprzestrzeganie dyscypliny klasztornej i wygnani z Kioto. Prześladowania ze strony konserwatywnego kleru buddyjskiego nie przeszkodziły jednak ani w powstaniu opisanych powyżej nowych szkół, ani w rozprzestrzenianiu się amidyzmu. Wraz z tym jak stawał się on coraz bardziej popularny, zyskiwał zwolenników nie tylko wśród ludu, ale wielu przedstawicieli wyższych warstw społecznych, takich jak siogun Yoshimasa Ashikaga (zm. 1490). Wyznawcy amidyzmu często współdziałali z Ikkō-ikki, zaś Jōdo-shinshū osiągnęli szczyt znaczenia pod przywództwem ośmego patriarchy Rennyo (zm. 1499), którego program społeczny wykazywał wiele cech wspólnych z egalitarnymi dążeniami ikki. Pomimo restrykcyjnej w stosunku do buddyzmu polityki Tokugawów potężnym już wówczas szkołom amidyzmu udało się zachować wiele swoich szczególnych przywilejów, takich jak prawo do zawierania małżeństw. Współcześnie wyznawcy amidyzmu stanowią najliczniejszy odłam japońskiego buddyzmu.
Przypisy
Bibliografia