Oksza (Ascia, Oxa, Bradacica, Bradaczyca, Brodacica, Halabarda, Hoksza, Oksa, Kołda) – polski herb szlachecki, jeden z 47 herbów adoptowanych przez bojarów litewskich w unii horodelskiej w 1413 roku. Herb został też wymieniony w najstarszym zachowanym do dziś polskim herbarzu, napisanym przez historyka Jana Długosza, Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae z lat 1464–1480. W Warszawie na terenie dzielnicy Ursus istnieje ulica Herbu Oksza.
Opis herbu Opis historyczny Jan Długosz blazonuje herb następująco: Co w przekładzie daje:Kasper Niesiecki natomiast:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym siekiera bojowa (oksza) srebrna, ostrzem w prawo.
W klejnocie samo godło, wbite ostrzem w koronę.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.
Geneza Najwcześniejsze wzmianki Herb z początku XII w.
W wyniku unii horodelskiej w 1413 herb został przeniesiony na Litwę. Do rodu Okszów został przyjęty bojar żmudzki Minimund Seśnikowicz (Sessnicouicz, Sessnykouicz). Ród Okszów reprezentowali w Horodle Mikołaj ze Strzelc – sędzia sandomierski i Klemens Wątróbka ze Strzelc, który przywiesił do aktu swą pieczęć.