Oleg Wołkow, właśc. Oleg Wasilijewicz Osugin (ur. w Petersburgu, zm. 10 lutego 1996 w Moskwie) – rosyjski pisarz, publicysta i tłumacz.
Spędził 27 lat w więzieniach, obozach i na zesłaniu. Autor głośnych wspomnień obozowych W otchłani.
Życiorys i twórczość Ojciec Wołkowa, Wasilij Aleksandrowicz był dyrektorem Izby Rosyjskich zakładów bałtyckich roślin. Matka Aleksandra Arkadjewna – pochodziła z rodu admirałów Łazariewych, była wnuczką admirała i dowódcy Floty Czarnomorskiej Mikołaja I, Michaiła Łazariewa.
Oleg kategorycznie potępiał rewolucję. Od początku do połowy lat 30. Wołkow był więźniem obozu koncentracyjnego SŁON (Sołowiecki Obóz Specjalnego Przeznaczenia) na Wyspach Sołowieckich, a później obozu Uchta-Peczora (UchtPetschLag) w Komi ASRR. Przeżył łącznie ponad ćwierć wieku w sowieckich obozach karnych i na emigracji.
Jego powieści, opowiadania, eseje, szkice były publikowane w samizdacie: Chur, nakazał (1976), Na końcu drogi (1978), Każdy kamień w nim żyje. Z historii na ulicach Moskwy (1985), Wszyscy w odpowiedzi (1986), W cichej, bocznej (1987), Wiek nadziei i wywala (1989), Dwa stolicy (1994) i wiele innych.