Alexandru Obregia (ur. 20 lipca 1860 w Iași, zm. 24 lipca 1937 w Bukareszcie) – rumuński lekarz psychiatra, profesor Uniwersytetu Medycyny i Farmacji Carola Davili w Bukareszcie. Jego bratem był chemik Anastasie Obregia (1864–1937).
Życiorys Ukończył studia medyczne na Uniwersytecie w Bukareszcie. Specjalizował się w psychiatrii w klinikach w Paryżu i Berlinie, pod kierunkiem Westphala, Mendla, Bernhardta, Wundta, Magnana, Jeana-Martina Chacrota, Joffroya, Dejerinea, Balleta i Mariego. W latach 1892–1905 kierował zakładem histologii Uniwersytetu Bukareszteńskiego. Od 1893 roku był asystentem, a od 1905 kierownikiem zakładu psychiatrycznego Mărcuţa. W 1909 w wyniku konkursu przyznano mu katedrę psychiatrii w Bukareszcie; kierował nią nieprzerwanie do 1934 roku.
Od 1922 przewodniczył Rumuńskiemu Towarzystwu Psychiatrycznemu. Był redaktorem czasopisma psychiatrycznego „Bulletin de la Société de Psychiatrie de Bucarest”. W 1901 roku został odznaczony Legią Honorową, a w 1913 roku, przez Karola I, Ordinul „Meritul Sanitar” (orderem za zasługi dla zdrowia). W 1935 roku, dla uczczenia jego 75 urodzin, odbyła się akademia, podczas której odsłonięto przed głównym pawilonem szpitala popiersie Obregii dłuta Frederica Storcka.