Ukazanie modela przy pracy w pomieszczeniu jest znane malarstwu od starożytności. W późniejszych czasach szczególnie często w ten sposób (tj. we wnętrzu, zajętych pisaniem lub myśleniem, w otoczeniu nielicznych przedmiotów, takich jak stół, krzesło, książki itp.) wyobrażano ewangelistów lub Doktorów Kościoła. Konwencja ta z czasem przeszła do malarstwa portretowego i w czasach Tycjana była już powszechnie stosowana. Jednak w przeciwieństwie do innych portretów Tycjana, Strada został umieszczony w zamkniętym pomieszczeniu, a nie pomieszczeniu "otwartym" (z widokiem na zewnątrz) lub na neutralnym tle. Była to konwencja wywodząca się z malarstwa północnoeuropejskiego, np. Petrusa Christusa i Hansa Holbeina (Portret Georga Gisze). Ponadto portret Strady wyróżnia się na tle jemu współczesnych dwiema cechami: pozą modela (portretowane osoby zazwyczaj ukazywane były na siedząco, podczas gdy na obrazie Tycjana Strada znajduje się w dynamicznej pozycji) i wprowadzeniem statuetek jako rekwizytu (na innych portretach tego typu jako rekwizyty występują książki). Umieszczanie przedstawień rzeźb na portrecie wywodzi się z malarstwa weneckiego. Najwcześniejszym znanym obrazem tego typu jest utrzymany w konwencji giorgionowskiej Portret młodzieńca przypisywany Domenicowi Capriolowi z 1511.