Taksonomia i ewolucja Plestiodon longirostris został po raz pierwszy opisany w 1859 roku przez Johna Matthew Jonesa jako przedstawiciel rodzaju Scincus. Jones zacytował uwagi Johna Hurdisa, który stwierdził, że ogólną budową gatunek ten przypomina żyjącego na wschodnich wybrzeżach Ameryki Północnej scynka Scincus fasciatus (obecnie znanego pod nazwą Plestiodon laticeps). Formalny opis jako nowego gatunku przedstawił w 1861 roku Edward Drinker Cope, który nadał mu nazwę Plestiodon longirostris. Materiał typowy obejmuje sześć osobników (USNM 4737) zebranych przez J. H. Darrella.
Pozycja filogenetyczna P. longirostris według Brandleya i współpracowników (2011) Przez wiele lat Plestiodon longirostris był zaliczany do kosmopolitycznego rodzaju Eumeces. W 1935 roku Edward Harrison Taylor na podstawie wzorców ubarwienia i cech łusek podzielił ten rodzaj na trzy główne grupy – E. longirostris był jedynym przedstawicielem swojej. Do Eumeces zaliczano wówczas ponad 50 gatunków bardzo zróżnicowanych morfologicznie i ekologicznie – grupy tej nie łączyła jednak żadna synapomorfia, a diagnoza taksonomiczna rodzaju opierała się na kombinacji cech prymitywnych dla scynków.