Analiza kladystyczna przeprowadzona przez Hugh Griffitha i współpracowników, wykorzystująca cechy morfologiczne, zasugerowała, że rodzaj Eumeces jest parafiletyczny, gdyż nie obejmuje Scincus i Scincopus. Autorzy podzielili Eumeces na cztery monofiletyczne grupy – E. longirostris należał do sekcji Pariocela, obejmującej również inne gatunki północnoamerykańskie. Zasugerowali też Międzynarodowej Komisji Nomenklatury Zoologicznej zmianę gatunku typowego rodzaju Eumeces z E. pavimentatus (przez wielu uznawanego za podgatunek E. schneideri) na E. fasciatus, co pozwoliłoby gatunkom północnoamerykańskim zachować nazwę rodzajową Eumeces. Analiza molekularna przeprowadzona przez Schmitza i współpracowników potwierdziła monofiletyzm większości podgrup wydzielonych przez Griffitha i in., jednak autorzy skrytykowali poprzednią analizę za niewielką liczbę wykorzystanych w niej cech oraz filogenetyczną nieinformatywność niektórych z nich. Schmitz i in. wskazali też, że desygnowanie nowego gatunku typowego rodzaju Eumeces przez Griffitha et al. nie było zgodne z zasadami Międzynarodowego Kodeksu Nomenklatury Zoologicznej, a nazwa ta powinna odnosić się wyłącznie do afrykańskich gatunków z grupy E. schneideri.