Około 570 p.n.e. mieszkańcy Akragas postanowili zbudować świątynię Zeusa. W zamian za obietnice dostępu do tanich materiałów oraz zatrudnienie najlepszych specjalistów, wybrali Falarisa na stanowisko kierownika prac, przekazując mu fundusze na budowę świątyni, za które zakupił dużą grupę niewolników i wynajął obcokrajowców, a na wzgórzu, gdzie miała stanąć świątynia, zgromadził materiały budowlane.
Wkrótce potem wyznaczył nagrodę za wskazanie rzekomych złodziei tych materiałów i przekonał obywateli, by pozwolili mu wznieść mur zabezpieczający teren budowy, dzięki czemu zamienił świątynię w twierdzę górującą nad miastem. Podczas jesiennych Tesmoforii uzbroił swych ludzi i napadł na mieszkańców miasta, zabijając większość wolnych mężczyzn. Utrzymywał władzę dzięki znienawidzonej przez obywateli straży przybocznej utworzonej z wyzwolonych niewolników i obcych najemników.
Wobec poddanych praktykował okrutne rządy, a oponentów poddawał nieludzkim męczarniom. To właśnie Falarisowi, jako pierwszemu, przypisano torturowanie ludzi za pomocą byka z brązu – jednego z najstarszych narzędzi kaźniDiodor Sycylijski, Biblioteka historyczna IX,30., w którym jako pierwszy torturowany był sam twórca tego urządzenia, brązownik PerilaosLukian, Falaris I, t. III, s. 116, przyp. 1..