Uważał, że wysyłanie dzieci na studia za granicę jest konieczne tylko w okresie studenckim (w wieku 18–20 lat), a młodsze dzieci powinny otrzymać pierwsze wychowanie i edukację w domu, aby tworzyć podwaliny psychiki w rodzimym środowisku.
W 1868 ukończył studia na Uniwersytecie w Dorpacie (Tartu) i uzyskał francuski doktorat z prawa. W celu edukacji i poszerzenia horyzontów wyjechał do modnej wówczas wśród szlachty Afryki (Tunezja, Algieria, Egipt). Władał biegle (oprócz rodzimej polszczyzny) także francuskim, rosyjskim, białoruskim i litewskim.
Działalność państwowa i gospodarcza Zasiadał w Izbie Kasacyjnej Senatu Imperium Rosyjskiego. Od 1877 r. mieszkał w majątku rodzinnym Łazduny, w powiecie oszmiańskim (gubernia wileńska). Otrzymawszy majątek od ojca, w krótkim czasie przekształcił go we wzorcowe gospodarstwo rolne. Majątek Łazduny miał wspaniały zespół dworsko-parkowy. Był zdolnym agronomem i członkiem Rady Wileńskiego Towarzystwa Rolniczego. Jako przedstawiciel konserwatywnych katolickich ziemian na Białorusi i Litwie popierał tzw. lojalistów, ugodowy kierunek w lokalnym ruchu społecznym guberni litewsko-białoruskich.