Wziął udział w uroczystym odsłonięciu pomnika Katarzyny II Wielkiej w Wilnie 23 września 1904 rokuGłosy prasy polskiej: o udziale sześćdziesięciu szlachciców litewskich w uroczystości odsłonięcia pomnika Katarzyny w Wilnie, Lwów 1904, s. 15..

Założył gazetę „Kurier Litewski” w Wilnie, od 1 września do 1 grudnia 1905 r. był jej właścicielem. Należał do liberalno-konserwatywnego kierownictwa grupy tzw. „krajowców”. Popierał ideę konstytucyjnego ograniczenia autokracji rosyjskiej, opowiadał się za rozszerzeniem praw przedstawicielskich organów władzy, za wprowadzeniem ziemstw na Białorusi i Litwie. Podkreślał wyjątkowość interesów lokalnych, „regionalnych Polaków”, był jednym z liderów krajowców nurtu liberalno-konserwatywnego.

W 1906 r. został wybrany posłem (1906–1909) z Wileńszczyzny do Rady Państwa Imperium Rosyjskiego, był członkiem tzw. „Centrum”, ale w kwestiach stosunku do ruchu rewolucyjnego, radykalnej reformy rolnej, powszechnego prawa wyborczego zgadzał się z „prawicą”. Uczestniczył w 1907 r. w Wilnie w zjeździe posiadaczy ziemskich sześciu „północno-zachodnich” (białorusko-litewskich) województw, które zadecydowały o utworzeniu „Regionalnej Partii Litwy i Białorusi” i zatwierdziły program nowej partii.