Jako członek tej partii był jednym z trzech przedstawicieli frakcji tej partii w Radzie Państwa Imperium Rosyjskiego. W 1909 r. został ponownie wybrany posłem (1909–1910) z guberni wileńskiej do Rady Państwa Imperium Rosyjskiego na nową kadencję, był członkiem tzw. „Centrum”. W 1910 r., w proteście przeciwko politycznemu kursowi Piotra Stołypina, wystąpił z Rady Państwa Imperium Rosyjskiego. Wraz z bratem Ignacym Korwinem-Milewskim wspierał finansowo odbudowę Teatru Polskiego w Wilnie (Teatr na Pohulance). Od 1911 r. zamiast idei „ostrza” zaczął popierać idee Polskiej Narodowo-Demokratycznej i uznał za konieczne szerzenie języka i kultury polskiej wśród Białorusinów w celu zapoznania się z wartościami „zachodniej cywilizacji”. W 1913 r. wyraził w prasie ideę, że białoruskojęzyczna gazeta „Nasza Niwa” jest finansowana przez rząd rosyjski i dlatego jej działalność ma na celu rusyfikację prowincji litewsko-białoruskich. W 1915 r. wyjechał do Paryża. Na łamach prasy francuskiej opisał pomysł federacji Polski i regionu litewsko-białoruskiego. W 1918 r. porzucił idee polskiej endecji i stał się zwolennikiem idei tzw. wileńskich konserwatystów, a w 1919 r. został autorem oficjalnego memorandum wileńskich konserwatystów o Państwowej Unii (federacji) Polski i Obwodu Litewsko-Białoruskiego.