W roku 1923 został powołany na stanowisko profesora w Katedrze Chemii Nieorganicznej SGGW, gdzie pracował do końca życia.
Był autorem 34 patentów i 70 prac naukowych w dziedzinie chemii nieorganicznej, chemii rolnej, chemicznej przeróbki drewna i środków ochrony roślin. Zarejestrował m.in. patenty dotyczące otrzymywania octu drzewnego i uzyskiwania z niego stężonego kwasu octowego, a także pozyskiwania nikotyny z miału tytoniowego. W dziedzinie nawozów azotowych opracował metodę przerobu chlorków metali alkalicznych na azotany za pomocą kwasu azotowego. Był autorem mieszanki napędowej do silników zawierającej spirytus z dodatkiem eteru.
Zorganizował Zakład Chemii Nieorganicznej. Opracował kurs chemii oraz ćwiczenia z chemii nieorganicznej dla studentów SGGW.
Był mężem Zofii z Jendryjasów (1888–1967), ojcem Marii po mężu Zięborak (1920–1999), Stanisława Janusza (1922–1993) i Janusza (1926–2010).
Zmarł na skutek wypadku na terenie uczelni. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 149-3-1).
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936) „za zasługi na polu pracy naukowej”.