Wsparcie wojskowe Rzymowi W 55 r. otrzymał rozkazy od cesarza rzymskiego Nerona, by trzymać wojsko w pogotowiu przeciwko Partom. W 59 r. on posłużył pod dowództwem Gnejusza Domicjusza Korbulona przeciw królowi Armenii Tirydatesowi I, bratu króla partyjskiego Wologezesa I.
Gdy dochodziło do napaści na Żydów w egipskiej Aleksandrii, zarządca Syrii Cestiusz zebrał wojsko celem stłumienia zamieszek. Otrzymał także kontyngenty wojsk posiłkowych, w tym wysłanych przez Antiocha 2 tys. jeźdźców oraz 3 tys. pieszych (łuczników). Latem 69 r. stanął po stronie Wespazjana, kiedy ten został proklamowany w Egipcie cesarzem rzymskim, przed uznaniem go przez senat rzymski; wspominany jest jako jeden z najbogatszych zależnych królów. W 70 r. wysłał wojska pod rozkazami syna Epifanesa, by pomóc Tytusowi w oblężeniu Jerozolimy w czasie powstania żydowskiego.
Utrata ojczyzny Pod koniec 72 r. Antioch IV został oskarżony przez o spiskowanie przeciw Rzymianom. Rzymski namiestnik Syrii Lucjusz Cezenniusz Petus wysłał bowiem, nie wiadomo z jakiego powodu, pismo do cesarza z doniesieniem, jakoby Antioch z synem Epifanesem chcieli oderwać sięod Rzymu oraz że zawarli układ z Partami. Wespazjan kazał mu działać. Petus wkroczył do Kommageny.