thumb|Prusy – obszar, na którym wykształciło się prawo chełmińskie i głównie w nim oddziaływało. thumb|Hermann von Salza, wielki mistrz zakonu krzyżackiego i pierwotny wystawca przywileju chełmińskiego w 1233 r. thumb|Siemowit III, książę mazowiecki, przenosi z prawa polskiego na prawo chełmińskie wieś Łącko (1371). Prawo chełmińskie (, ) – odmiana prawa magdeburskiego powstała około 1233 w Chełmnie i Toruniu, używana głównie na Pomorzu Wschodnim, Prusach, Mazowszu, Warmii, Podlasiu i w ziemiach chełmińskiej i dobrzyńskiej, a sporadycznie także na Kujawach, Krajnie, Żmudzi i w Małopolsce.
Historia Wstęp Cytując Zbigniewa Zdrójkowskiego, „prawo chełmińskie ze swoimi licznymi pomnikami było tym, które na terenie ziem dawnej Rzeczypospolitej przedrozbiorowej stworzyło największą ilość norm prawnych, przerastających swoją liczebnością wszystkie inne zbiory normy prawne nie wyłączając głośnych statutów litewskich”Zdrójkowski Z., Zarys dziejów prawa chełmińskiego 1233-1862. Studium na siedemsetpięćdziesięciolecie wydania przywileju chełmińskiego oraz lokacji miast Chełmna i Torunia, Toruń 1983, s. 7..