przez Pawła VI Wyznania wiary Ludu Bożego.
Historyczny rozwój wyznań wiary Nowy Testament i Ojcowie apostolscy Wyznania spotykane w Nowym Testamencie dotyczą Chrystusa jako Syna Bożego i Pana (1 Kor 12,3: κύριος Ιησους /kyrios Iesous/. Tak w Rz 10,9; Hbr 4,14; 1 J 4,15. Dzieje Apostolskie 8,37 (tekst zachodni) przekazują wyznanie wiary wysokiego urzędnika królowej etiopskiej, którego diakon Filip spotkał na drodze w Samarii:
Tym wyznaniom często towarzyszyło przywołanie wydarzeń z życia Jezusa, których lista była stała: Jego dziewicze poczęcie, ukrzyżowanie za Poncjusza Piłata, Jego zmartwychwstanie (por. 1 Kor 15, 3-5). Znajdujemy je także w listach Ignacego Antiocheńskiego: Do Efezjan 18,2; Do kościoła w Smyrnie I; Do kościoła w Trallach 9,1; Do Magnezjan II.
Znane są też formuły wiary z dwoma członami, odwołujące się do Boga Ojca oraz do Jezusa Chrystusa np. 1 Kor 8,6 i 2 Tm 4,1. Oto przekład dosłowny wyznania zapisanego przez św. Pawła w liście do wspólnoty w Koryncie, oddający zwięzłość formuły i paralelizm między wyznaniem wiary w Ojca i Syna. Apostoł przeciwstawiając się politeizmowi panującemu w społeczeństwie, wyznaje: