Młodość staje się więc symbolem utraconego czasu, ale też złudzenia – czegoś, co wydawało się ważniejsze, niż było w rzeczywistości.
Przemijanie Wiktor Ruben, wracając po latach do miejsca młodości, uświadamia sobie nieodwracalność czasu i niemożność powrotu do przeszłości. Już sam widok zmienionego krajobrazu np. lasu, który wyrósł w miejscu dawnego zagajnika staje się dla niego symbolem upływu lat i nieuchronnych zmian. Bohater dostrzega, że zmieniło się wszystko – otoczenie, ludzie, ale przede wszystkim on sam. Przeszłość okazuje się nie tylko zamknięta, lecz także zniekształcona przez pamięć. Doświadczenia minione nie mogą zostać powtórzone, a próba ich odtworzenia prowadzi do rozczarowania. Przemijanie ma też wymiar egzystencjalny – Wiktor zaczyna rozumieć, że jego życie nie potoczyło się tak, jak chciał, a wiele szans zostało bezpowrotnie utraconych.