Sandor trochę jej jednak zawrócił w głowie, śpiewając Taki jestem zakochany Małgosiu ma. Namawia ją na wspólny wyjazd do miasta. Tam dokończy jej portret. Wezmą ślub i będą żyli razem.
Do chaty, w której mieszka Małgosia z dziadkiem przypadkowo zagląda Wilma. Jest spokojna o swą przewagę nad rywalką. Małgosia, choć ładna, jest naiwna i prymitywna, nie zna życia, nigdy nie była w mieście. Powracający z pola Lajos, na wieść, ze Małgosia pozowała w lesie malarzowi, obraża się na nią i idzie do karczmy. Wilma przekonuje Sandora, że zawróci tylko w głowie wiejskiej dziewczynie, a potem znudzi się nią i nie będzie wiedział co z nią zrobić. Roztacza przed nim swój światowy wdzięk. Sandor jest jednak przekonany, że tutaj na wsi odnalazł się wreszcie jako artysta i człowiek.
Wilma odjeżdża, a Sandor wdaje się w bójkę z Lajosem. Powala pijanego młodzieńca na ziemię, a gdy ten wyciąga nóż, Małgosia przerażona rozdziela walczących. Sandor wie, że wygrał. Dostrzegł w oczach dziewczyny błysk niepokoju i już wie, że Małgosia go kocha i pojedzie z nim do miasta.