Akt II thumb|250px|Skowronek W swojej pracowni na poddaszu Sandor kończy portret Małgosi, nie umie jednak skończyć, brak mu błysku w oku portretowanej dziewczyny. Małgosia wraz z dziadkiem przeniosła się do Sandora. Ten, przynaglany przez starego Pala, przebąkuje coś o przyszłym ślubie, ale coraz częściej drażni go brak obycia Małgosi i jej naiwna prostota. Małgosia uczy się całymi dniami, aby nie przynieść wstydu Sandorowi, ale nauka jej nie idzie.
Pracownię odwiedzają Wilma i baron Arpad. Wilma przebiera Małgosię w suknie, w których dziewczyna porusza się niezdarnie, by ją ośmieszyć. Małgosia, która uważa Wilmę za przyjaciółkę, bierze te zabiegi początkowo za dobrą monetę. Kiedy pojmie, że jest przedmiotem drwiny, próbuje wyrzucić Wilmę z mieszkania, po czym wybiega z płaczem z pokoju. Wilma twierdzi, że zrobiła to dla dobra Sandora, żeby zobaczył w co się wplątał. Jednocześnie zaprasza go na wieczór do siebie. Ma być na nim minister, który umożliwi Sandorowi stypendium w Paryżu. Sandor ulega urokowi Wilmy.