Wśród osobnych publikacji poświęconych Slezakowi wymienić można: Ludwig Klinenberger, Leo Slezak. Ein Beitrag zur Geschichte der dramatischen Gesangskunst (1910); Hanna von Feilitzsch, Leo Slezak. Der Meister d. hohen C’s (1996).
thumb|Grób Slezaka
Otrzymał tytuł cesarskiego-królewskiego śpiewaka dworskiego (Kammersänger; 1905) oraz królewskiego śpiewaka dworskiego w Bawarii i Rumunii, a także wiele międzynarodowych orderów i medali. W 1926 został członkiem honorowym Opery Wiedeńskiej, zaś w 1928 Accademia Reggia Filarmonica di Bologna. Jego imieniem nazwano kilka ulic (Wiedeń XVIII – Leo-Slezak-Gasse, Berlin-Neukölln i Rottach-Egern – Leo-Slezak-Straße), w Rottach-Egern wystawiono także artyście pomnik. Dużą część spuścizny po śpiewaku (nagrania, dokumentacja fotograficzna) przechowuje Österreichisches Theatermuseum. Pochowany jest w grobowcu rodzinnym w Rottach-Egern.
Przypisy
Bibliografia C. M. Gruber, H. Reittere, Slezak, Leo (1873–1946), Sänger, Schauspieler und Schriftsteller, artykuł w: Österreichisches Biographisches Lexikon, wersja online [dostęp 31 sierpnia 2015]. Uwe Harten, Slezak, Familie, artykuł w: Oesterreichisches Musiklexikon, wersja online [dostęp 29 sierpnia 2015]. Karl-Josef Kutsch, Leo Riemens, Großes Sängerlexikon, wyd. 4, 2004.