Jego syn Walter wydał utrzymany w podobnym duchu tom What Time’s the Next Swan? (New York 1962; wyd. niem. Wann geht der nächste Schwan? München 1964), nawiązujący tytułem do jednego z wielu anegdotycznych wydarzeń w życiu ojca. W czasie przedstawienia Lohengrina Slezak nie zdążył wsiąść na łabędzia, który odpłynął – ku rozbawieniu publiczności śpiewak spytał wtedy: „O której odpływa następny łabędź?” („Wann fährt der nächste Schwan?”). Ze względu na zamiłowanie do żartów Slezaka, zawarty także w jego pisanych żywo i barwnie, a jednocześnie stanowiących istotny materiał dokumentujący epokę pamiętnikach materiał anegdotyczny jest zresztą obfity. Tak np. pewnego razu nie mając czym zapłacić za hotel, udał się na rozmowę z jego właścicielką w zbroi Lohengrina, spodziewając się skłonić ją w ten sposób do ustępstw. Innym razem strojąc miny rozśmieszył chór Metropolitan Opera do tego stopnia, że zachwiał przedstawieniem (zapłacił jednak z własnych pieniędzy grzywnę nałożoną na chórzystów przez dyrekcję)Józef Kański, Mistrzowie sceny operowej, Polskie Wydawnictwo Muzyczne 1974, s. 88.. Walter Slezak opracował ponadto wybór listów Mein lieber Bub. Briefe eines besorgten Vaters (München 1966). O ojcu pisała także córka Margarete (Der Apfel fällt nicht weit vom Stamm, 1953 – autobiografia).