Der Frauendiplomat, 1932; G’schichten aus dem Wienerwald, 1934; La Paloma, 1934; Die lustigen Weiber, 1936; Der letzte Wiener Fiaker, 1937; Gasparone, 1937; Heimat, 1938; Es war eine rauschende Ballnacht, 1939; Operette, 1940; Münchhausen, 1943). Slezak należał w okresie III Rzeszy do grona artystów, którym Adolf Hitler „przebaczył” małżeństwo z osobą pochodzenia żydowskiego i nie były niepokojone przez władze, co stanowiło wyjątek od obowiązującego ustawodawstwa antysemickiego; także jego córka Margarete, znająca Hitlera osobiście od wielu lat, mogła swobodnie występować na scenieJobst Freiherr von Cornberg, John M. Steiner, Willkür in der Willkür. Befreiungen von den antisemitischen Nürnberger Gesetzen, „Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte” 46, z. 2, kwiecień 1998, s. 157. (Neue Deutsche Biographie podaje jednak, że miał trudności ze zdobywaniem ról). Od końca lat 20. brał udział także w humorystycznych audycjach radiowych.
Jest autorem czterech publikacji autobiograficznych, pełnych humoru: Meine sämtlichen Werke, Berlin 1922 Der Wortbruch, Berlin 1927 (wyd. angielskie tej i powyższej łącznie Song of Motley. Being the Reminiscences of a Hungry Tenor, 1938) Der Rückfall, Berlin 1940 Mein Lebensmärchen, München 1948