W 1965 złożył rozprawę habilitacyjną z botaniki leśnej „Struktura i ekologia zespołu świerka Piceetum tatricum u górnej granicy lasu w Tatrzańskim Parku Narodowym w dolinach Stawów Gąsienicowych i Pańszczycy”. Na podstawie tej pracy Rada Wydziału Leśnego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie nadała mu stopień docenta nauk leśnych. W 1967 przeszedł do Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie na Wydział Leśny i objął stanowisko kierownika Katedry, a po reorganizacji kierownika Zespołu Botaniki Leśnej i Ochrony Przyrody Instytutu Hodowli Lasu. W 1972 otrzymał od Rady Państwa tytuł profesora nadzwyczajnego.

W działalności naukowej koncentrował się na ekologii lasów karpackich oraz fitosocjologii leśnej i problematyce ochrony przyrody, której był także propagatorem. Kierował pracami zespołowymi badającymi zagrożenia ekosystemów leśnych Puszczy Niepołomickiej. W czerwcu 1975 Fundacja im. J.W. Goethego w Bazylei przyznała mu „Nagrodę Europy”. Nagrodę wręczono w Zamku Mainau w kwietniu 1976. Był laureatem nagrody „Problemów” i Nagrody Naukowej im Włodzimierza Pietrzaka.

Zmarł tragicznie 2 czerwca 1977 w wypadku drogowym koło Krynicy.