Japońscy szpiedzy, z których wielu przebranych było za singapurskich cywilów, sforsowali wkrótce po tym cieśninę Johor na łodziach pontonowych.
Siły, plany i przygotowania obu stron Alianci Gen. Percival dysponował 85 tys. żołnierzy, w tym 15 tys. stanowili żołnierze z jednostek administracyjnych i tyłowych. Zatem zdolnych do walki było 70 tys. W twierdzy znajdowało się: 13 batalionów brytyjskich (w tym 6 nowo przybyłych), 2 bataliony malajskie, 17 batalionów hinduskich oraz 6 batalionów australijskich. Percival podzielił wyspę na trzy sektory obronne – północny, południowy i zachodni. Obronę sektora północnego powierzył 11. (dowódca gen. mjr Berthold Key) i 18 Dywizji Piechoty (dowódca gen. mjr Merton Beckwith-Smith), sektor zachodni miał być broniony przez australijską 8 Dywizję Piechoty pod dowództwem gen. por. Henry’ego Benetta, natomiast południowy przez formacje ochotnicze i malajską 1 Brygadę PiechotyEncyklopedia II wojny światowej nr 14..., s. 235.. Nowo przybyła brytyjska 18 Dywizja Piechoty była w pełni swoich sił, jednak brakowało jej doświadczenia i odpowiedniego przećwiczenia, większość innych jednostek miała niepełne stany liczebne, kilka z nich zostało połączonych ze sobą z powodu ciężkich strat poniesionych podczas walk na Półwyspie Malajskim.