Istnieją jedynie dwa symboliczne miejsca jego pochówku: jeden znajduje się w Drepungu, drugi w Ałaszanie na terenie obecnej Mongolii Wewnętrznej.

Według powstałej w 1757 biografii VI Dalajlamy autorstwa mongolskiego mnicha Dargje Nomanhana śmierć Cangjanga Gjaco była mistyfikacją. Miał on umrzeć dopiero w 1746. Czas od wydostania się z obozu nad jeziorem Kuku-nor do zgonu miał poświęcić na podróże po Tybecie, Nepalu, Chinach, Indiach oraz Mongolii, podczas których miał nauczać i czynić cuda.

Wśród świeckich tybetańskich rozpowszechnione jest przekonanie o nieśmiertelności VI Gjałły Rinpocze. Według buddystów wierzących w tę legendę, Cangjang Gjaco wykorzystując zaawansowaną technikę tantryczną opuścił swoje ciało, by pomagać im w medytacji nad śmiercią i nietrwałością lub w skutecznym gromadzeniu zasług.

Miał zapoczątkować linię inkarnacji znaną jako Dwangtrul Lamowie lub Kundrol Tulku, której ostatni znany dzierżawca umrzeć miał w 1958.

Twórczość poetycka i pozostała działalność artystyczna Przypisuje mu się autorstwo zaledwie sześciu dłuższych utworów.