Według dokumentu przeprowadzonego podczas lustracji starostwa z dnia 25 kwietnia 1783 roku, kościół św. Anny był drewnianym budynkiem, pokrytym prawdopodobnie dachówką. Kościół wraz z plebanią wymagał naprawy. Podczas wizytacji kościoła (przeprowadzonej 12 października 1808 roku) oceniono, że kościół popadał w ruinę.
21 stycznia 1813 roku wojska francuskie spaliły kościół podczas przygotowań do obrony przed wojskami rosyjskimi. Przed spaleniem kościoła zabezpieczono najcenniejsze wyposażenie. Kościół św. Anny nie został odbudowany. Rolę kościoła parafialnego przejął kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła.
Wyposażenie kościoła Kościół był bogato wyposażony. W skład wyposażenia wchodziły: cztery srebrne kielichy (dwa były pozłacane), krzyże srebrny i miedziany, srebrna monstrancja z, dwa małe srebrne pacyfikały, cynowe tabernakulum, dziewięć ornatu i cztery kapy. Większość przedmiotów znajdowało się pierwotnie w kościele zamkowym w Dybowie. W 1702 roku właściciel młyna Grzegorz Skibicki ofiarował kościołowi kielich, a Katarzyna Wieczorkiewiczowa zapisała w testamencie dwa cynowe świeczniki, które kościół otrzymał w 1709 roku. Kielich i cynowe świeczniki znajdują się dzisiaj w kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Toruniu. Ołtarz z płaskorzeźbą św. Anny Samotrzeć w 1813 roku podarowano kościołowi w Orłowie.
Przypisy
Bibliografia
Anna Toruń Kategoria:Drewniana architektura w Toruniu Kategoria:Podgórz (Toruń)