Jedną z oczywistych różnic jest ta, że w pierwszym przypadku nie krzywdzi się nikogo bezpośrednio. Krzywda wyrządzona jednej osobie jest – w ocenie ludzi decydujących się na ustawienie wagonika na tor, na którym znajduje się tylko jedna osoba – być może tylko efektem ubocznym ratowania pięciu osób (skoro zostają oni zapewnieni o tym, że żadne inne, oprócz dwóch wskazanych rozwiązań, dla wyjścia z przedstawionej sytuacji, nie istnieje). Natomiast w drugim przypadku jest ona integralną częścią planu ratowania tych ludzi. Jest to argument, który Shelly Kagan rozważa i ostatecznie odrzuca w „Limits of Morality”. Inną różnicą jest to, iż w drugim przypadku celowo – spychając grubego człowieka – powoduje się czyjąś śmierć, co przesądza o moralnej ocenie tego działania. Jest to zasadniczo zastosowanie zasady podwójnego skutku, która mówi, że możesz podjąć działanie mające negatywne skutki uboczne, ale celowe wyrządzanie krzywdy nawet w dobrej intencji jest moralnie złe.