Za panowania Marii Teresy rozbudowano port oraz wytyczono Borgo Teresiano, regularną dzielnicę powstałą na terenach dawnych salin. Jej osią stał się Canal Grande, umożliwiający statkom wpływanie w głąb dzielnicy handlowej. Władze zapewniały kupcom i osadnikom różnych wyznań ulgi podatkowe, swobodę działalności oraz możliwość tworzenia własnych instytucji religijnych. Do miasta napływali Włosi, Słoweńcy, Niemcy, Grecy, Serbowie, Żydzi, Ormianie i mieszkańcy innych części monarchii oraz basenu Morza Śródziemnego.
mały|lewo|Canal Grande i Ponte Rosso
W czasie wojen napoleońskich miasto było trzykrotnie zajmowane przez wojska francuskie, a w latach 1809–1813 należało do Prowincji Iliryjskich. Po powrocie pod władzę Austrii nastąpił dalszy rozwój żeglugi, handlu, przemysłu stoczniowego, bankowości i ubezpieczeń. W Trieście powstały m.in. Assicurazioni Generali oraz przedsiębiorstwo żeglugowe Österreichischer Lloyd. W 1857 roku uruchomiono połączenie kolejowe z Wiedniem przez Lublanę, Graz i Semmering, a otwarcie Kanału Sueskiego w 1869 roku zwiększyło znaczenie portu w handlu z Azją i wschodnią częścią Morza Śródziemnego.